ΕΘΝΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ

Τρίτη, 30 Αυγούστου 2016

«Η ανάγκη επανακαθορισμού του Ολυμπιακού Ιδεώδους»



Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μουσικοσυνθέτης, Λογοτέχνης
και Δημοσιογράφος
Email panoschatzigeorgiadis@gmail.com
 Δημοσιευθέν απο την μόνιμη στήλη ΥΠΕΡ ΑΛΗΘΕΙΑΣ
της εφημερίδος ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ.


Οι σημερινές  δυτικού τύπου  κοινωνίες  του «σύγχρονου κόσμου»,
διακατέχονται απο την τάση του να προσπαθούν να ενστερνιστούν την
κοσμοθέαση του αρχαίου κόσμου και να την ενσωματώσουν κατά το δυνατόν
στον σύγχρονο τρόπο σκέψης, κοσμοθεώρησης και ζωής.



Τις περισσότερες φορές φυσικά, δεν καταφέρνουν τίποτε παραπέρα, εκτός
απο το να δημιουργήσουν  οικτρά κακέκτυπα, τα οποία χρησιμοποιούν για
σκοπούς διάφορους  παντελώς σε διαφορετική βάση απο τα κίνητρα όπου
πρωταρχικά αυτές οι κοσμοθεάσεις των αρχαίων  δημιουργήθηκαν,
ανδρώθηκαν και υπήρξαν μέσα στο διάβα του χρόνου.


Δυστυχώς απο τούτη την άθλια τακτική, των «σύγχρονων» κοινωνιών, δεν
ημπόρεσε να ξεφύγει και ο θεσμός  του Ολυμπισμού και των Ολυμπιακών
αγώνων, οι οποίοι αν το θέλει κάποιος,  αποτελούν την πρακτική
εφαρμογή του Ολυμπιακού πνεύματος και ιδεώδους.


Είναι δέ, γενικώς αποδεκτόν, πως οι «Ολυμπιακοί αγώνες» του σήμερα,
ουδεμίαν σχεδόν σχέση ημπορούν  να έχουν με τους  Ολυμπιακούς αγώνες
του αρχαίου κόσμου και πως το πνεύμα του Ολυμπισμού καθίσταται
καθημερινώς σχεδόν,  θύμα μιάς πρωτοφανούς  εκμετάλλευσης εμπορικής,
μέσα σε έναν κόσμο ο οποίος καταπνίγεται απο την ύλιστική άποψη περί
του «ζείν» και αδιαφορεί σχεδόν πλήρως για το πνεύμα, ενώ  ταυτοχρόνως
υποτίθεται οτι το υμνεί.


Είμεθα άλλοι κόσμοι.

Εμείς και οι αρχαίοι ημών πρόγονοι και αντί εμείς οι πραγματικά
πρωτόγονοι να προσπαθούμε να αντιγράψουμε συμπεριφορές και γενικότερες
στάσεις ζωής  των αρχαίων ως παραδείγματα που πρέπει να ακολουθούμε
διά βίου,  προσπαθούμε να φέρουμε  τους αρχαίους μας στον σημερινό
άθλιο τρόπο της ζωής ημών.


Πάντοτε και τώρα όλο και περισσότερο τάχθηκα υπέρ της επιστροφής των
Ολυμπιακών Αγώνων ΜΟΝΙΜΩΣ στην γεννέτειρα τους γη, την Ελλάδα.  Μην
φανταστεί όμως ουδείς πως αναφέρομαι στην συγκεκριμένη σημερινή
αθλιοτάτη μορφήν των αγώνων, οι οποίοι δεν  ομοιάζουν σε τίποτα με το
τότε, αλλά ημπορούν μόνον να παραλληλιστούν με μιάν εμποροπανήγυρη,
υπερφυσικώς  γυμνασμένων σωμάτων, χρήματος, εφήμερης δόξας και
ψευδοεθνικής περηφάνειας.


 Οι σημερινοί  «Ολυμπιακοί Αγώνες» του χρήματος, της εκμετάλλευσης και
 της κάθε αθλιότητος  που κρύβουν τα «φώτα» του τεχνικού πολιτισμού,
ομοιάζουν να βρίσκονται μέσα στο σκότος της αμαθείας, της απωλείας,
της παντελούς λάθος αντίληψης περί Ολυμπισμού σε σύγκριση με το
ανέσπερον φώς όπου εξέπεμπαν στον χώρο της προγονικής μας  γης της
Ελλάδος.


 Και τούτη η θέσις  δεν προέρχεται απο κανενός είδους στείρον
εθνικισμό, αλλά απο την πικράν διαπίστωσιν πως  εξετράπημεν πλέον πολύ
μακράν  του πραγματικού Ολυμπιακού Ιδεώδους  δια το οποίον ουδείς
φαίνεται να κόπτεται ιδιαιτέρως εδώ και πάρα πολλά χρόνια τέλεσης των
αγώνων.

 Ίσως η πρώτοι μας νεο – Ολυμπιακοί αγώνες του 1896 να διακατέχοντο
απο έναν ρομαντισμό και να επρόκειτο για μια τίμια προσπάθεια
αναβίωσης του Ολυμπισμού, όμως σήμερα οι αγώνες απέχουν πάρα πολύ
ακόμη και απο την πρώτη εκείνη πρωτόλεια προσπάθεια μιάς μερίδας
ρομαντικών του όψιμου 19ου αιώνος.


Η Ελλάς, δεν ημπορεί να ορισθεί χρονικώς ή τοπικώς. Η Ελλάς είναι
εκείνη η δέσμη των ιδεών που οδηγούν διαμέσω του «ανέσπερου φωτός» το
οποίον και εκπέμπουν, τον πλανήτη στον αγώνα του προς  ένα ανώτερο
«Εγώ», προς τον ανώτερο άνθρωπο. Δεν θα πρέπει το λοιπόν κάθε τέσσερα
χρόνια να δίδουμε σε κανέναν την ηθικήν νομιμοποίησιν, του να
χρησιμοποιεί κάτι το οποίον ούτε είς εμάς τους ιδίους ανήκει, την σκιά
του Ολυμπισμού επάνω στην ανθρώπινη φύση, προκειμένου αυτός ο κάποιος
και οι  «σύν αυτώ», να κερδοσκοπούν, να εξευτελίζουν παντοιοτρόπως οτι
μας παραδόθηκε ως Πολιτιστική κληρονομιά.


Το  Ολυμπιακόν ιδεώδες και ολόκληρη η κοσμοθεωρία η οποία το
εδημιούργησε και το ακολουθεί, δεν ανήκει στα χέρια ημών των αναξίων
απογόνων και μόνον, αλλά αποτελεί περιουσία του κόσμου ολάκερου,
ολάκερης της υφηλίου.


Έτσι το λιγότερον το οποίον ημπορούμε να πράξουμε θα ήτο, το να
προστατεύσουμε τούτη την ιεράν παρακαταθήκην  απο τα  βρώμικα χέρια
των βέβηλων, οι οποίοι χρησιμοποιούν κατά το δοκούν τους αγώνες
αυτούς, προκειμένου να περάσουν τα όποια σαθρά, αισχρά αντιανθρώπινα
και ψευδή μηνύματά  των, στους λαούς.


Τέλος θερμή παράκλησις προς τους αθλητάς.

Δεν θα πρέπει να αγωνίζεται κάποιος μόνον δια την στείραν νίκην η
οποία θα του φέρει αναγνωρισιμότητα, χρήμα και δόξα, αλλά θα πρέπει
και οφείλει να αγωνίζεται κάποιος για εκείνο το κλαδί της ιεράς
Ελαίας, το οποίον έχει ιδιαιτέραν σημασίαν και πέρα απο την ρώμη του
σώματος , την διαύγεια  του πνεύματος, την ανάπτυξιν της ηθικής στην
ψυχή η οποία στεγάζεται εντός του σώματος .


Το  πάν στην ζωή είναι το να γνωρίζεις για ποιόν λόγο αγωνίζεσαι στον
στίβο και για τι παλεύεις. Για ποιόν λόγο οι ηθοποιοί κάνουν τέχνη,
για ποιόν λόγο οι αθλητές πασχίζουν, για ποιόν λόγο εν τέλει ο καθένας
προσπαθεί. Και όταν έρθει η ώρα και γνωρίσεις είς την πληρότητα του
όλο αυτό, τότε  μέλλει να ανοιχθεί εμπρός στα κλειστά εώς  τότε μάτια
σου το πλήρες νόημα ενός αγώνα. Τότε θα ημπορέσεις να παραδειγματίσεις
και εσύ τους άλλους και να τους οδηγήσεις στο ανώτερο «Εγώ», στον
ανώτερο άνθρωπο που οραματίζονταν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι.

Δεν υπάρχουν σχόλια: