ΕΘΝΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ

Τρίτη, 6 Σεπτεμβρίου 2016

Το «Γλωσσικόν ζήτημα» είς τον δημόσιον λόγον και η ευθύνη μας.







Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
Μουσικοσυνθέτης, Λογοτέχνης
και Δημοσιογράφος

Είς την εποχήν μας , μιάν εποχήν εξαιρετικής καταπτώσεως των πάντων,
μιάν εποχήν πνευματικής καταχνιάς δίχως την παραμικρήν προοπτικήν για
τον τόπο και την νεοελληνικήν κοινωνίαν, μιάν εποχή  κατά την οποίαν,
έχουν προ πολλού σημάνει οι καμπάνες των «τελευταίων ημερών της
Πομπηίας», μιάν εποχή τέλος παρακμής είς αφόρητον σημείον,
παρατηρείται συχνώς το φαινόμενο του εκχυδαισμού και της κακοποίησης
της Ελληνικής γλώσσης, είτε είς τον προφορικόν  (όπου είναι και το
περισσότερον), είτε είς τον  γραπτόν δημόσιον λόγον και διάλογον.



Δυστυχώς την σήμερον ο κάθε αδαής, αστοιχείωτος, ο λαμβάνων έν
μικρόφωνον ή μία γραφίδα, καθίσταται ο «καθοδηγητής» ενός ολάκερου
λαού, ενός λαού ηρωικού, ο διαθέτων  ένδοξην ιστορίαν και παρελθόν, ο
οποίον ομοιάζει σε νάρκη καθ όλον το έτος και δεν δείχνει το
παραμικρόν ενδιαφέρον όπως  συμμετάσχει ενεργά είς την αλλαγήν των
δημοσίων πραγμάτων, ενός λαού – φαντάσματος  του πρότερου εαυτού του ο
οποίος συνεχίζει να «γαλουχείται» μέσα είς τον  κοπρώνα αυτόν της
δημόσιας χυδαιότητος , προερχομένης εκ μίας κουστωδίας  δημοσιογράφων,
πολιτικών, καλλιτεχνών και άλλων δημοσίων προσώπων οι οποίοι θεωρούν
τον δημόσιο λόγο ως δωμάτιον της βρώμικης αξιακά ίσως και
κυριολεκτικά, οικίας τους.

Αυτόν τον τόπο πρό πολλού, τον ελέγχουν είς όλους τους τομείς της
δημοσίας ζωής, άνθρωποι υπό την πολύ ευρεία έννοια του όρου, δίποδα θα
τους αποκαλούσε πλέον ευστόχως κανείς τα οποία και σέρνουν την ύπαρξη
τους ανάμεσα των ζωντανών ως «χαμίνια της δημοσίας ζωής». «Άνθρωποι»
σαφώς υπερεκτιμημένοι,  οι οποίοι για τον άλφα ή βήτα λόγο προωθούνται
εκ του σύστηματος, έν σύστημα εξίσου βρώμικο, το οποίον πιστεύει πως
εκχυδαίζοντας τον λαό και έχοντας μελετήσει ενδελεχώς την μιμητικήν
τάσην του ανθρώπου, θα ημπορέσει και να τον ελέγξει καλύτερα.

Είναι γεγονός πως υπό κανονικάς συνθήκας θα έπρεπε να υπάρχει
«αστυνομία του δημοσίου λόγου» και πως απο την εποχή της λογοκρισίας
επεράσαμε είς την εποχήν της «ακράτειας», εκφράσεων, αμαθείας,
λογικής, μηνυμάτων προς τους νέους, καθώς και γενικότερης δημόσιας
συμπεριφοράς των όσων έχει ορίσει το μιντιακό σύστημα για πρότυπα ενός
λαού. Το χειρότερον δε εξ αυτών των φαινομένων, δεν είναι τα φαινόμενα
τα ίδια, αλλα η μή αντίδρασις του συνόλου έναντι όλων αυτών, γεγονός
το οποίον καταμαρτυρεί την πλήρη σύγχυση ή το χειρότερο, το μη
ενδιαφέρον για οτιδήποτε άλλο, πέρα απο τα προς το ζείν και την μίζερη
πραγματικότητα του καθενός εξ ημών.

Και εδώ κυρίες και κύριοι, έρχεται οι ευθύνη μας. Η ευθύνη όλων ημών
των ανθρώπων οι οποίοι αποφασίζουν να σχηματίσουν ορισμένες λέξεις και
προτάσεις είς  μιάν λευκήν κόλλα του χαρτιού και να τις αποδώσουν είς
το κοινόν. Η ευθύνη μας, η απορρέουσα εξ αυτού του ρόλου, κρίνεται
τεραστία, ουχί μόνον ως ένδειξις σεβασμού προς τα έντυπα τα οποία και
μας φιλοξενούν, αλλά το κυριότερον ως προς  αυτόν τον συνάνθρωπον μας
ο οποίος προτίθεται να  πληρώσει απο το υστέρημα του για έν φύλλο μιάς
εφημερίδας ή ενός περιοδικού και περιμένει εξ ημών να αναγνώσει κάτι
διαφορετικόν, κάτι ιδιαίτερον, κάτι εξαιρετικόν ίσως, συγκρινόμενον με
την καθημερινότητα του, κάτι τέλος το οποίον θα τον κάμει καλύτερον
άνθρωπο, θα τον βοηθήσει να ελπίσει και να αντέξει την ήδη δύσκολη
διαδρομή του, κάτι το οποίον θα του προτάσει τον υγιή «τρίτο δρόμο»,
πέραν απο την αθλιότητα που βιώνει καθημερινά, κάτι που θα τον
ξεκουράσει και θα τον αποσπάσει  θετικώς, απο τα του βίου είς ετέρας
ατραπούς.

Τα λάθος πρότυπα είς την δημοσίαν ζωήν, απηχούν την τάση μιάς
κοινωνίας και το προς τα που θέλει να οδεύσει και είναι μέγα ατόπημα
να θεωρείται ο Ελληνικός λαός ως χυδαίος λαός,  ο οποίος καταλαβαίνει
μόνον την χυδαίαν γλώσσα και έτσι εξαιτίας αυτού και εμείς την
χρησιμοποιούμε. Μάλλον δέ, ισχύει πως την χρησιμοποιείτε όσοι την
χρησιμοποιείτε, διότι απλούστατα δεν γνωρίζετε ουδεμίαν άλλην γλώσσα
πέραν αυτής.

 Κάποτε ο ποιητής και εθνομάρτυρας Λορέντζος Μαβίλης είχε αναφερθεί με
τις ίδιες ακριβώς εκφράσεις αναφορικά με το τότε «γλωσσικόν ζήτημα»
αναμεταξύ δημοτικής και καθαρευούσης. Σήμερα έχοντας φτάσει είς τον
κρημνόν και πέραν αυτού, το «γλωσσικόν ζήτημα» επανέρχεται υπό
διαφορετικάς συνθήκας και υπό διαφορετικόν πρίσμα.  Η υπερεκτίμησις
των δυνατοτήτων της δημοτικής γλώσσης οδήγησε τον λαόν είς μη
αναστρέψιμον  πνευματικήν  ένδοιαν καθώς και σχεδόν πλήρην την
αδυναμία εκφράσεως υψηλών νοημάτων και τελικώς στον ευκολότερο
χειρισμό του, εκ  των εξουσιαστών του.
Σήμερα ίσως πέρα απο κάθε άλλην εποχήν της νεοελληνικής μας ιστορίας,
αποδυκνείεται πως  ήτο τελικώς μέγα λάθος η χρησιμοποίησις της
«δημοτικής» είς τον δημόσιον λόγον και διάλογον, διότι η απόρριψις της
καθαρεύουσας, δεν οδήγησε δυστυχώς τον λαόν είς καλύτερα αποτελέσματα.
Βεβαίως οι πολλοί θα είπουν «Τι μας λέγεις τώρα, να επανέλθωμεν είς
την πρό των εκατό και πλέον ετών καταστάσεις», αλλά ουδείς πλέον
στέκει μετά βεβαιότητος είς την διαπίστωσιν πως το παλαιόν είναι
αναγκαστικώς και απορριπτέον.

Γενικώς κύριοι της «δημοσιογραφίας». Προσέξατε τας εκφράσεις σας. Με
το να υβρίζετε δεν παίρνετε το μέρος του λαού, αλλά εκτίθεστε και
αυτοαπαξιώνεστε όσο και απαξιώνετε έτι περαιτέρω το λειτούργημα της
δημοσιογραφίας. Ουδείς θα σας εκτιμήσει περισσότερον είς τον
διαγωνισμόν αυτόν της αμαθείας, της άξεστης συμπεριφοράς, της
απαξιώσεως και της δικής σας ακόμη αξιοπρέπειας. Εάν και εφόσον
διαθέτετε κάποια υπολλείματα της ακόμη.

Οι δημοσιογραφούντες, είμεθα διδάσκαλοι και πνευματικοί καθοδηγηταί
του λαού κι όποιος δεν το γνωρίζει ή δεν ημπορεί να το δεχθεί, δεν
πρέπει και δεν θα πρέπει να έχει την παραμικράν θέσιν δημοσίου
βήματος. Σταματήσατε να ενεργείτε ως διαφθορείς του λαού εκ του οποίου
καταφέρνετε να ζείτε και να υπάρχετε ακόμη. Και κάτι τελευταίον προς
τον Ελληνικόν λαόν τούτη την φορά. Απορρίψατε τους διαφθορείς σας,
κατατρέξατε τους και επιλέξατε ανθρώπους εκ των οποίων έχετε να
διδαχθείτε και ημπορούν να σας μετασχηματίσουν προς το θετικόν.

Μόνον μετασχηματιζόμενοι άπαντες, προς το θετικόν είς καθημερινήν
βάσιν, θετικοποιούμε την κοινωνία μας ολάκερη.

Δεν υπάρχουν σχόλια: