ΕΘΝΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ

Δευτέρα, 19 Σεπτεμβρίου 2016

«Με Δανεικά και χωρίς ιδανικά»




Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη

Μουσικοσυνθέτης, Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος



Είναι αλήθεια πως  απο την περασμένη Δευτέρα και έπειτα, σκίζω και ξανασκίζω το κείμενο μου  όπου θα διαβάσετε, μόνον και μόνον επειδή δεν βρίσκω αρκετά  δυνατές τις λέξεις, ώστε να εκφράσουν την οργή μου για οτι συμβαίνει σήμερα στον τόπο σε κάθε επίππεδο και με κάθε αφορμή. Και οτι συμβαίνει , συμβαίνει δυστυχώς ή ευτυχώς και με την αδράνεια μας ως λαός  στο σύνολο του.

Ενώ οι «δημοσιογράφοι», ασχολούνται με τις κλασσικές δηλώσεις  της  κουστωδίας της διεθνιστικής αριστεράς,  η οποία έχει καταλάβει την εξουσία και πάλι με  την  θέληση ενός  «κυρίαρχου λαού», πατώντας επάνω στην επιστήμη του ψέμματος και της εξαπάτησης  του, συνέβει κάτι τρομακτικό,  το οποίον δεν  πέρασε ούτε στα «ψιλά» των δήθεν μεγάλων εφημερίδων και «Μέσων μαζικής Εξαπάτησης».

Την Δευτέρα δώδεκα τρέχοντος, είχαμε όπως κάθε χρόνο την έναρξη της σχολικής χρονιάς. Για πρώτη φορά έπειτα απο κοντά διακόσια χρόνια, δεν πραγματοποιήθηκε ούτε  η έπαρση της Ελληνικής σημαίας αλλά ούτε και η ανάκρουση του Εθνικού Ύμνου. Πέραν απο ελάχιστες αντιδράσεις  τις  οποίες τιμώ αφάνταστα οι οποίες όρθωσαν το ανάστημα τους απέναντι στο τείχος αυτό που χτίζεται ανάμεσα στο ιστορικό μας παρελθόν και παρόν, το τείχος αυτό του ανθελληνισμού με αιτία,  σχεδόν κανένας δεν αντέδρασε επί της ουσίας.


Ούτε οι «δάσκαλοι και καθηγητές» πέραν ελαχίστων λαμπρών εξαιρέσεων,  οι οποίοι αποδυκνείονται ως δουλικά πειθήνια όντα ενός καταφανώς ανθελληνικού κράτους που προσπαθεί να μετασχηματίσει την Ελλάδα μας σε «πολυπολιτισμικό» έκτρωμα και πύργο της Βαβέλ  εξαφανίζοντας την εθνική συνείδηση, ούτε και κανένας σχεδόν «Σύλλογος γονέων». Οι μόνοι που αντέδρασαν ήσαν ελάχιστοι μαζικά και ορισμένοι ατομικά είτε ως γονείς, είτε ως πραγματικοί δάσκαλοι και καθηγητές που τιμούν τον κοινωνικό τους ρόλο.

Αυτό το εξαιρετικά σημαντικό γεγονός,  για εμένα διαβάζεται ως κάτι φοβερά ανησυχητικόν ως μιά αρρωστημένη κοινωνική τάση, διότι η Ελληνική κοινωνία φαίνεται πως δεν είναι στο βάθος της πλέον Ελληνική τουλάχιστον όπως εγώ ενοώ το «Ελληνική»  και δεν διέπεται παρά μόνον με την ασχολία της για τα τρέχοντα, δεν διαπνέεται δέ σχεδόν επουδενί, απο ιδανικά της φυλής όπως το πατροπαράδοτο ΠΑΤΡΙΣ – ΘΡΗΣΚΕΙΑ – ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ.

  Φοβούμαι δέ επίσης, πως οι λαθροεισβολείς υπό την προβιά των «κατατρεγμένων» πέφτουν επάνω στο σώμα της επάνω είς την κλίνη του θανάτου Ελλάδας , αλλά δεν αποτελούν την κύρια αιτία του θανάτου της. Ο Θάνατος της χώρας, ειναι πολυπαραγοντικός. Η «μαλ(θ)ακοποίηση, ενός ολάκερου ηρωικού λαού και ο δηλητηριασμός του καθημερινά με οτι πιο σάπιο του «δυτικού πολιτισμού», έχει δημιουργήσει  ένα τερατούργημα. τον Homo Metapoliticus.


Αυτό δέ το τέρας της  μεταπο – λήστευσης  του τόπου, δεν νοιάζεται για το σταυρό παρά μόνον για το Ευρώ. Είναι ένα κτήνος δίποδο το οποίο ενδιαφέρεται μόνον στο πως να περάσει καλά το ίδιο έστω και με δανεικά κι αγύριστα τα οποία καταχρεώνουν τις επόμενες γενιές  για εκατοντάδες χρόνια και δεν δείχνει το παραμικρό ενδιαφέρον και διάθεση, να αντισταθεί σε οτι γίνεται γύρω, τουναντίον έχει υποστεί τέτοια πλύση στον ανύπαρκτο εγκέφαλο του, που συμμετέχει ευχαρίστως  και το ίδιο αυτό κτήνος, στην καταστροφή του.

Γράφω κάπου πως «η αλυσίδα φαντάζει ωραιότερη όταν την περνά ο ίδιος ο σκλάβος στον λαιμό του» και αυτό ακριβώς ζούμε επί της ουσίας σήμερα στην πνευματικά πτωχή Ελλάδα, την Ελλάδα που στερείται κάθε ιδανικού και υψηλής ιδέας, την Ελλάδα η οποία έθεσε το άτομο πάνω απο το σύνολο και που λάτρεψε τον ατομισμόν ως ένα τοτέμ κίβδηλο που απο πίσω του στέκεται βαθύ το βάραθρο που περιμένει τους προσκυνητές του.

Σε σοβαρές χώρες μία τέτοια εξέλιξη όπως αυτή της δευτέρας δώδεκα τρέχοντος,  θα είχε προκαλέσει την οργή των εμπλεκομένων πλευρών, όμως η Ελλάς έχει πάψει εδώ και δεκαετίες να είναι μια σοβαρή χώρα και για αυτό φταίει πάντοτε η ΕΠΑΡΑΤΟΣ «Γενιά του Πολυτεχνείου», η οποία δίδαξε πως η προσωπική ασυδοσία, είναι η ιερή αγελάδα που δεν πρέπει κανένας να αγγίζει και πως τα «ανθρώπινα δικαιώματα» στέκονται πάνω απο τον υπέρτατο νόμο της πατρίδος.


Η οικογένεια πολεμάται και δεν υφίσταται πλέον στην μορφή που την γνωρίσαμε, το κύτταρο της νεοελληνικής κοινωνίας, η οικογένεια  έχει βληθεί ανεπανόρθωτα απο τα δηλητήρια του διεθνισμού, με αποτέλεσμα τραγικό το σύνολο του υγειούς κάποτε Ελληνικού έθνους να πέφτει κάθε μέρα σε μαρασμό, έναν μαρασμό ο οποίος αν δεν συμβεί κάτι το οποίον θα αλλάξει άρδην τα δεδομένα, θα οδηγήσει αναγκαστικά στον θάνατο μιά φυλής η οποία δίδαξε τον κόσμο τι σημαίνει ελεύθερος, ανώτερος άνθρωπος.

Λυπούμαι τόσο για αυτές τις πικρές διαπιστώσεις, αλλά φοβούμαι πως η κορυφή του παγόβουνου είναι μόνον η προφανής εισβολή ΞΕΝΩΝ ΚΑΙ ΜΗ ΑΦΟΜΟΙΩΣΙΜΩΝ πληθυσμώΝ.  Απο κάτω  τα εννέα δέκατα του παγόβουνου, κρύβουν μιάν κοινωνία  έτοιμη να δεχτεί τα πάντα χωρίς πολλές αντιδράσεις μιάς και δεν πιστεύει σε τίποτα και που δεν ξέρει ούτε που πατά ούτε που βρίσκεται, ζαλισμένη απο το «σόκ και δέος» της τεχνητής κρίσης.


Και είναι ακριβώς ζαλισμένη διότι ποτέ της δεν πάτησε τα τελευταία σαράντα  χρόνια επάνω σε στιβαρές ηθικές αξίες. Τώρα κυριολεκτικά στο «και πέντε», ορισμένες φωνές ακόμη φωνάζουν πως το παγόβουνο  είναι ήδη κοντά, αλλά ποιός να τις ακούσει ανάμεσα στις δυνατές μουσικές της ορχήστρας που ακόμα παίζει δυνατά τον σκοπό της  αποχαύνωσης και του εξευτελισμού ενός λαού ηρώων.


ΟΧΙ αυτόν τον χoρό, δεν θα τον χορέψουμε ποτέ.

Δεν υπάρχουν σχόλια: