ΕΘΝΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ

Παρασκευή, 1 Ιουνίου 2018

Η περίπτωση του Δημήτρη Νικολακάκου - Λιαντίνη.




Σαν σήμερα, ο Λιαντίνης θα εξαφανιστεί απο προσώπου γης. Πάνε είκοσι γήινα χρόνια απο τότε. Θα εξαφανιστεί αυτοθέλητα. Θα σβήσει το καντήλι της ύπαρξης του υπό τον αρχαιοελληνικό τρόπο θέασης του θανάτου.


 Δεν θα τον βρεί ο θάνατος, αλλά αυτός θα ανέβει στο βουνό για να τον συναντήσει. Θα τον συναντήσει πριν τον συντρίψουν τα γηρατεία. Θα τον συναντήσει ακμαίος και ισχυρός. Σε όλη του την σχετικά σύντομη ζώή, έχει μέσα του την αρχαιοελληνική αντίληψη περί του θανάτου. Να φεύγεις στην καλύτερη στιγμή σου, ως την περίπτωση του Κλέοβι και Βίτωνα. Την ώρα που νιώθεις πιο δυνατός απο ποτέ.
Και να μένεις έτσι ακμαίος και κραταιός στην μνήμη των ανθρώπων. Στην αιωνιότητα.
Υπάρχει τέλος ; Υπάρχει τέλος ιδιαίτερα για υπάρξεις όπως ο Λιαντίνης που σύντριψε τον Θάνατο σε κομμάτια και έσκισε το αδιόρατο παραπέτασμα αναμεταξύ ύπαρξης και ανυπαρξίας ;

Χαίρε διδάσκαλε Δημήτρη Λιαντίνη.

Δεν υπάρχουν σχόλια: