ΕΘΝΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ

Παρασκευή, 3 Μαΐου 2019

Το πότισμα ενός άνθους και η ολότητα του σύμπαντος κόσμου.

"Μην ξεχνάς, πότισε και κείνα τα λουλούδια γιατι διψάνε όσο και σύ διψάς".




Μαθήματα ζωής στον κήπο απο τον "αγράμματο" πατέρα μου. Τον στερηθέντα εκ των σκληρών συνθηκών της ζωής εκπαιδεύσεως ΑΛΛΑ ΟΥΔΕΠΟΤΕ ΠΑΙΔΕΙΑΣ.

Μα όλα τα διαβάσματα μου, σπάνια βρήκα τέτοια αρχαιοελληνική κοσμοθεώρηση ως το υπό ανάρτηση παράδειγμα, στα βιβλία.

Το να θεωρείς πως εκείνο δά το ταπεινό ανθίλλιον (Λουλούδι είναι λέξις αλβανικής προελεύσεως, άνθος επί το ελληνικότερον), "διψάει όπως εσύ".

Αυτό το συνταίριασμα των κόσμων, αυτή η ολότητα του σύμπαντος και η διαδραστική σχέση των ειδών εντός ενός εναρμονισμένου πλήρως συνόλου κατά την αρχαιοελληνική αντίληψη περί του κόσμου και την φιλοσοφίαν, όπου ο δυτικάνθρωπος εξέχασε και ενόμισε πως επειδή ημπορεί να διαβάζει τις νύχτες χρησιμοποιώντας τεχνητό φωτισμό του τεχνικού του πολιτισμού, είναι κάτι διάφορον απο την φύσιν.
Κάτι ξεχωριστόν. Κάτι που θα πρέπει ο δημιουργός να του φέρεται διαφορετικά απο τα άλλα είδη των πλασμάτων
Εμείς οι "άνθρωποι του "Πολιτισμού", πολλάκις αδαείς της ζωής, ζούμε παρά φύσιν και σχεδόν ποτέ κατά φύσιν, τρέφοντας έναν άνευ λόγου και ουσίας εγωισμόν.
Εμείς οι δήθεν πολιτισμένοι δεν γυρίζομε να αντικρίσουμε το ταπεινότερο άνθος, το θεωρούμε είδος κατώτερον, το θεωρούμε είδος ποταπόν όπου ουδεμίαν σημασίαν έχει και αν το εστερηθεί ο κόσμος.
Εμείς, οι "πολιτισμένοι" μάλλον και το πως βλέπουμε τα πράγματα δεν θα λείψουμε απο αυτό τον κόσμο κι αν αύριο χαθούμε απο προσώπου γης.

Δεν υπάρχουν σχόλια: